어리석은 사람들(Nesaĝa Gento)

에스페란토 운동 초기에는 수많은 이들의 적극적인 참여가 잇따랐습니다. 특히 교육, 문학, 언론 등 각 전문분야마다 자신들의 재능을 기부하는 열성적인 운동가들이 많았습니다. 지금은 많이 잊혀졌지만 그럼에도 간혹 예전 기록들을 찾아보다보면 놀라움을 금치 못할 만한 작품들도 종종 발견할 수가 있습니다.

 

오늘 올리는 작품은 겨우 스무 살에 박사학위를 받았지만 불과 서른의 나이에 요절하고 만 젊은 천재 에스페란티스토 월터 존 클라크(Walter John Clark)의 우화입니다. 너무 이른 나이에 세상을 떠나 안타깝지만 독일, 프랑스, 영국 등지에서 공부하고 활동하였던 국제적인 인재였던 그의 관점에서 초기 에스페란토 운동을 상징적으로 잘 나타낸 단편을 간단히 우리말 번역과 함께 소개해드립니다.

 

---

 

저 머나먼 미지의 지역에 어느 부족이 살고 있었습니다. 그들은 바깥 세상과 단절된 광대한 평야지대에 거주하였습니다. 한쪽으로 열흘 동안 가면 커다란 산맥에 닿게 되고, 반대편으로는 거대한 호수와 끝없는 늪지대가 펼쳐져 있었습니다. 그래서 그들은 산맥 너머 다른 이들이 어떻게 사는지에는 전혀 관심도 두지 않고, 그저 조상들의 삶의 방식만을 따르며 조용히 살아갔습니다. 여름에 그곳은 무더웠고, 겨울이면 다른 어느 곳보다도 더 추웠습니다. 하지만 토양이 비옥했기에 곡식을 충분히 거둬들일 수 있었고, 개울과 강물은 깨끗한 식수를 풍부하게 제공해주었습니다.

 

덕분에 그들은 불행을 모르고 살 수 있었습니다. 그들의 삶은 조상들의 삶과 매한가지였습니다. 어떻게 하면 삶을 더 풍요롭게 만들 수 있을지 몰랐으니까요. 그러나 그들의 땅에는 한 가지가 부족했습니다. 그리고 그것 때문에 그들은 큰 고통을 겪고 있었습니다. 그것은 바로 여름에는 뜨거운 태양을, 겨울이면 차가운 바람을 막아줄 어떠한 쉼터도 없다는 것이었습니다. 그 땅은 사방이 모두 평지였습니다. 그래서 곡식과 온갖 채소가 다 잘 자라기는 했지만, 나무에 대해서만큼은 알지 못했습니다. 심지어 저 멀리에 있는 산들도 죄다 민둥산이었습니다. 눈 덮인 산으로부터 차가운 바람이라도 불어올 때면 사람들은 불쌍하게도 추위에 떨어야만 했습니다. 냉기 가득한 외풍이 난롯가로 곧장 스며들어왔기 때문에 가족들은 오두막에서조차 편안히 있을 수가 없었습니다.

 

그러던 어느 날, 나이에 비해 생각이 깊었던 한 소년이 이러한 비참한 상황에 대해 곰곰이 생각해보게 되었습니다. 나메조라는 이름의 그 소년은 어린 동생 둘과 홀로 된 어머니와 함께 살고 있었습니다. 그들은 너무도 가난하였기에, 소년과 어머니는 배를 곯지 않기 위해 끊임없이 고된 노동을 해야만 했습니다. 어머니는 사실 마흔도 안 되었지만, 하루는 나메조가 그날의 일을 끝마쳤을 때 아버지가 돌아가신 이후로 몇 년 지나지 않아서 어머니가 고생 때문에 확 나이가 들었다는 사실을 깨달았습니다. 소년은 거듭 어머니에게 좀 쉬시라고 말을 했지만, 아침이어도 항상 어머니는 저녁 때와 다름없는 완전히 지쳐버린 모습이었습니다. 게다가 어머니는 밤새 내내 불어오는 바람으로 인해 관절염이 더 심해진다며, 또 여름에는 열대야 때문에 잠도 제대로 잘 수 없다며 푸념하곤 하였습니다. 소년은 시선을 집 바깥으로 돌려 주변을 둘러보았습니다. 소년은 사방 천지가 다 똑같다는 것을 느꼈습니다. 다들 일찍 나이가 들어버렸고, 고통은 날로 더해 갔습니다. 소년은 생각하였습니다.

 

“곧 나도 저렇게 되겠지. 청춘은 짧지만 일은 한가득이고, 여생은 길고 고통도 잔뜩이고.”

 

결국 나메조는 우울증에 빠지고 말았습니다.

 

겨울이 지나가고, 여름이 왔습니다. 어느 날 밤 소년은 침대에 누워 있었습니다. 들판에서 고된 노동을 하고 왔기에 너무도 피곤하였지만, 잠들려고 하면 할수록 점점 더 정신이 또렷해졌습니다. 길고 무더웠던 하루 종일 태양이 오두막 지붕을 사정없이 내리쬔 까닭에, 침실은 찜통처럼 달아 올라 있었습니다. 나메조는 생각하다가 뒤척이고, 뒤척이다가 생각하기를 반복했습니다. 언제나 원을 그리듯 똑같은 생각들이 고문이 되었습니다. 가까스로 선잠에 들었지만, 매번 꿈속에서조차 온갖 쓸데없는 생각들이 끊임없이 머릿속을 굴러다녔습니다.

 

그러다 불현듯 평온이 소년을 찾아왔습니다. 소년은 마치 산 정상에 서 있는 듯했습니다. 피로와 걱정은 더 이상 존재하지 않았습니다. 주변에는 오로지 고요만이 있었습니다. 자신과 산, 그 외에는 아무 것도 없었습니다. 소년은 상쾌한 기분이었습니다.

 

그렇게 기분 좋게 신선한 공기를 들이마시는 사이 하얀 새 한 마리가 날아왔습니다. 어떻게인지는 모르겠지만, 그 새는 주위의 고요함으로부터 나타나서는 산 정상에 있는 소년의 곁에 내려앉았습니다. 그리고 새가 말하기 시작하였는데, 꿈속이라 그런지 전혀 놀랍지가 않았습니다. 그 새는 부리에서 씨앗 하나를 소년의 손 안에 떨어뜨렸습니다.

 

“인간 소년아, 이 씨앗을 받아. 그것을 땅에 심은 다음, 잘 돌봐주고 또 계속 돌봐줘. 시간이 되면 이 씨앗으로부터 사람들이 한 번도 본 적 없는 식물이 자라날 거야. 다른 사람들은 그걸 나무라고 부르지. 그건 쭉쭉 커질 텐데, 적당히 관리만 해준다면 몇 년 후에는 작은 숲이 생겨날 거야. 그럼 그게 사람들에게 쉼터를 제공해줄 거고, 여러 가지 다른 용도로도 많이 쓰이게 될 거야. 하지만 반드시 잘 돌봐줘야 해. 인간의 노력이 없으면 아무런 결실도 맺지 못할 테니까 말이야.”

 

나메조가 대답하려고 하였지만, 씨앗을 보려고 손을 들어 고개를 숙이는 순간 산은 사라졌고, 소년은 추락하고 추락하고 또 추락하였습니다.

 

그리고 소년은 찜통같은 오두막에서 다시 깨어났습니다. 곧바로 그 씨앗이 아직 있는지 보려고 손을 펼쳐보았습니다. 그러나 씨앗은 없었습니다. 생각이 다시 머릿속에서 굴러가기 시작했습니다. 하지만 걱정스러운 생각은 없어졌고, 이제는 희망 가득한 새로운 생각뿐이었습니다. 소년은 그 꿈속에는 무언가 진실이 담겨 있을 거라고 굳게 믿었습니다.

 

그때 새로운 하루가 밝아오기 시작했습니다. 소년은 일어나서 일을 하였습니다. 이 날 그리고 이어지는 많은 날들 동안 소년은 씨앗 꿈에 대해서 어느 누구에게도 말하지 않고 평상시처럼 일만 계속했습니다.

 

하지만 수확철이 끝나자 소년은 20일 어치 식량을 사고는 어머니에게 수익의 나머지를 다 드렸습니다. 그리고 20일 동안 자신은 집을 떠나 여행을 가야 한다고 말했습니다. 어머니는 아들이 그 동안 단 하루도 집을 떠난 적이 없었기에 적잖이 놀랐지만, 그녀에게는 착한 아들이었기에 굳이 말리지 않았습니다.

 

그렇게 소년은 여행을 떠났습니다. 5일 후에는 지평선 멀리 하얀 구름이 보이기 시작했는데, 다음날 다시 보니 그것은 산봉우리였습니다. 나메조는 산을 향해 경의를 표하고는 그 순간부터 확신을 가지고 그곳을 향하여 평야를 건너갔습니다.

 

소년이 산발치까지 도착했을 때, 열흘이 훌쩍 지나가 있었습니다. 사실 나메조는 멀리 있을 때부터 크게 착각을 하고 있었습니다. 소년은 그 전까지 산을 본 적이 없었습니다. 그래서 도중에 산 정상이 보였을 때에는 거의 다 와가는 줄 알고 더 느긋하게 걸어갔습니다. 3일 동안 소년은 매일 아침 이렇게 생각했습니다.

 

“오늘 저녁이면 산발치에 가 있겠구나. 내일은 정상까지 올라가야지.”

 

하지만 지금은 자기가 뒤쳐져 있다는 사실을 알았습니다. 이미 가져간 식량의 절반을 먹어버린 상태였고, 마지막 몇 킬로미터 동안은 그 정상이 끝없는 산맥의 일부분이라는 것을, 그리고 그곳은 여전히 멀리 있었기에 결코 쉽게 오를 수 없다는 것을 깨닫기 시작했습니다. 계산해보니 산발치로부터 집에 돌아가는 데까지는 최소 8일치 식량이 필요했습니다. 그래서 소년은 돌아갈 것을 대비해 그곳에 그만큼의 식량을 묻어두었습니다. 이제 산을 오르내리는 데까지 겨우 이틀치 식량만이 남았습니다.

 

그리고 11일차에 이른 새벽부터 출발하여 하루 종일 낑낑 거리며 산을 올랐습니다. 저녁 때 다시 보니 여전히 정상까지는 하루 종일이 걸릴 것 같았습니다. 이제부터는 남은 식량도 최대한 아껴야 했습니다. 12일차는 너무나 힘들었습니다. 산은 점점 가파라졌지만, 소년은 계속 밀고 나갈 수밖에 없었습니다. 식량이 동나기 시작하자 이번에는 허기가 밀려왔습니다. 그 모든 악조건 속에서도 소년은 해질녘 마침내 정상에 다다를 수 있었습니다. 그때 피곤함, 굶주림과 함께 밀려드는 흥분은 너무도 강렬했습니다. 성공의 그 순간 소년은 기절하여 땅에 쓰러지고 말았습니다.

 

그리고 의식을 잃고 쓰러져 있던 사이 소년에게 다시 한번 똑같은 환영이 나타났습니다. 하얀 새가 날아올랐고, 씨앗을 손에 떨어뜨렸고, 똑같은 말을 하였습니다. 재차 그가 손을 들자 다시 그는 고꾸라지면서 추락, 추락, 추락하였습니다.

 

나메조가 정신을 차렸을 때에는 등반 전에 집으로 돌아갈 것을 대비해 식량을 묻어두었던 바로 그 장소에 가만히 누워 있었습니다. 소년은 부드러운 풀밭 위에 있었는데, 육신의 피로는 씻은 듯이 사라졌고 영혼은 평온으로 가득했습니다. 눈을 뜨자마자 소년은 자기 손부터 확인하였는데, 이번에는 씨앗이 손에 들려 있었습니다.

 

식량도 없이 산 정상으로부터 내려와야 했을 길고 고된 과정은 이제 더 이상 필요가 없었습니다. 평야를 건너 집으로 돌아가는 길은 순조로웠고, 나메조는 곧 다시 어머니의 오두막에 당도하였습니다. 마을사람들이 구름떼처럼 몰려들어서는 그의 여행에 대해 많은 질문을 쏟아냈습니다. 그들 중 어느 누구도 지금껏 그토록 멀리 집을 떠나본 적이 없었으니까요. 나메조는 사람들에게 모든 사실을 다 털어놓았고, 또 그가 심으려고 가져온 씨앗도 보여주었습니다. 처음에 이웃들은 다른 여행자들이 곧잘 그러하듯이 소년이 자신들을 놀래켜주려고 그런다고 생각하고 그의 이야기를 웃어넘겼습니다. 그러나 소년이 진지하다는 것을 깨달은 그들은 오히려 발끈해서는 이렇게 말하면서 그 씨앗을 빼앗아 없애버리려고 하였습니다.

 

“‘나무’란 건 허튼소리야. 우리와 우리 조상들이 오랫동안 키워온 곡식과 채소들 외에 다른 식물은 존재할 수가 없어. 게다가 그보다 더 크게 자란다는 건 아예 불가능해.”

 

또 몇몇은 나메조가 게으른 몽상가일 뿐이라고도 하였고, 다른 몇몇은 소년이 그냥 미친 거라고 하였습니다. 그래도 어머니만은 아들을 응원해주었습니다.

 

나메조는 씨앗에 대한 걱정이 들자, 어떻게 하면 이웃들로부터 그것이 잘 자라나도록 지킬 수 있을지 곰곰이 생각해보았습니다. 그리고 밤에 마을 밖으로 빠져나와서는 모든 집들로부터 멀리 떨어져 있는, 작은 시냇가 옆 땅이 움푹 패인 곳에 씨앗을 심었습니다. 그곳이라면 다 클 때까지 들키지 않을 것 같았습니다. 소년은 처음에는 밤에만 그곳에 가보았습니다. 그가 더 이상 씨앗에 대해 이야기하지 않자 마을사람들도 차츰 그 일을 잊어버렸습니다. 소년은 낮일을 끝마치고 저녁 때면 언제든 마음 내킬 때 마을 밖으로 빠져나올 수 있었고, 아무도 소년이 어디 가는지 신경쓰지 않았습니다. 그렇지만 그는 씨앗을 자신의 오두막으로 옮겨심을 엄두는 내지 못했습니다. 사람들이 장난이든 악의로든 씨앗을 없애버릴까봐 겁이 났기 때문이었습니다. 그래서 이미 지쳤을 때에도 씨앗을 돌보기 위해 먼 길을 가야 하는 고된 일은 오직 그의 몫이었습니다.

 

몇 년이 지났습니다. 그렇게 나메조는 성장하였지만, 그의 나무는 제대로 자라날 기미가 안 보였습니다. 여러 차례 그는 나무가 마치 성장을 포기한 듯 보이거나, 혹은 여름에 시든 모습을 보면서 실망하곤 하였습니다. 겨울이 반복되면서 나무는 거의 동사할 뻔하기도 했습니다. 하지만 그는 끈기를 가지고 매번 새로운 조치를 강구하였습니다. 어느 누구도 지금까지 그런 식물을 키워본 적은 없었으니까요. 한번은 비료를 써보았고, 다음에는 배수를 손보았으며, 가지치기를 한다거나, 새싹이 바람 맞지 않도록도 해보았습니다. 더욱이 그 모든 노력에도 불구하고 작은 나무가 잘 자라지 않자, 그는 다른 종류의 흙과 섞어서 새로 흙판을 만들어 옮겨심어도 보았습니다. 그는 처음에는 마른 흙으로, 다음에는 젖은 흙으로도 실험해보았습니다. 요컨대 그는 올바른 해법을 발견하기까지 계속해서 조건을 달리해가면서 끊임없이 노력하였던 것입니다. 그리고 마침내 그가 성인이 되자 그의 바람은 실현되었습니다. 개울가 옆에는 건장한 나무가 한 그루 서 있었습니다.

 

나무에 잎이 무성해진 어느 여름 날, 그는 친구들을 그곳으로 데려갔고, 저녁에는 시원한 그늘에 둘러앉아 즐거운 한때를 보냈습니다. 가을에 그들은 나무의 꼬투리를 모아서 마을로 가져갔습니다. 마을사람들에게 각자의 집에 나중에 쉼터를 제공해주게 될 씨앗을 심게 하려고 한 것이었습니다. 그런데 마을사람들은 그걸 받으려 하지 않았습니다.

 

“나무란 건 없어.”

“나무는 진짜 있어요. 저와 함께 가시죠, 제가 보여드릴 테니.”

 

나메조의 설득에도 사람들은 한사코 우겨댔습니다.

 

“나무는 말도 안돼.”

“마을 밖에 잠깐 나가보시기만 해도, 제가 친구들이랑 매일 저녁 쉼터로 사용하는 나무를 보실 수가 있어요. 그냥 한번 방문하셔서 어떤지만 봐보세요.”

 

나제모가 반복해서 말했지만 소용 없었습니다.

 

“난 안 나가. 나무란 건 있을 수 없어.”

“난 자네 나무를 봤지만 전혀 쓸모 없어 보이던걸.”

“왜요?”

 

나제모의 반문에도 사람들의 답은 한결같았습니다.

 

“우리 조상님들은 나무가 없었거든."

“그래서 우리 조상님들은 쉼터가 없어서 그 고생을 하신 거잖아요.”

“그러니까 우리도 고생하는 게 당연하지.”

“우린 이미 충분히 다 있어. 곡식과 채소는 우리한테 먹을 걸 주고, 꽃은 또 눈을 즐겁게 해주고 말이야. 또 뭘 더 키운다는 건 과분해.”

 

나메조도 지지 않았습니다.

 

“좋아요. 원래부터 키우고 있던 식물들은 인간의 필요조건을 충족시켜 주는 것들이죠. 음식과 약간의 장식은 인간 본성에 필수적이니까요. 그리고 이러한 용도로 우리는 곡식과 꽃을 키우고 있고요. 하지만 삶이라는 건 우리가 외부환경으로부터 우리 자신을 더 잘 지켜낸다면 훨씬 나아질 거예요. 이 특별한 혜택은 나무가 주는 거니까, 우리는 꽃과 곡식은 그대로 이용하면서 삶을 즐길 수 있어요. 아니, 나무가 산바람으로부터 지켜준다면 곡식이 더 잘 여물겠죠. 그러면 행복한 일에 더 많은 시간을 쓸 수 있을 테고, 꽃도 훨씬 더 잘 가꿀 수 있을 거예요.”

 

그러자 이런 대꾸가 돌아왔습니다.

 

“햇볓이 뜨겁게 비추는 정오면 나는 빽빽하게 서 있는 옥수수밭 한가운데에 그냥 누워 있어. 이런 쉼터면 됐지. 우리한테 식물은 충분해. 나무는 식물이 아니야. 그건 괴물이라고. 악마한테나 가버려!”

 

그래서 나메조는 악마를 찾아갔습니다. 마을사람들을 상대로 끝도 없이 말하는 것보단 어디라도 가는 게 나았으니까요.

 

“악마여, 마을사람들이 저를 신물나게 만드는군요. 저는 삶에 지쳤습니다. 저를 마음대로 하세요.”

 

악마는 이렇게 답했습니다.

 

“불쌍한 인간이여, 내가 그대에게 해줄 수 있는 게 아무것도 없구나. 마을사람들은 나를 쫓아냈고, 나는 내 일을 그만두려던 참이다. 내가 정말 창의력 넘치던 시절에도 난 결코 그런 치명적인 고통을 창안해낸 적이 없었는데, 진보적인 인간은 유익한 도구를 만드는 데 성공하고도 계속해서 동료들에게 그것 받아들이도록 설득해야만 한다니. 마을사람들에게 돌아가서 그들에게 내 존경심 가득한 찬사를 전해주게나.”

 

무거워진 마음으로 나메조는 다시 집으로 향했습니다. 도중에 그는 도끼를 든 한 무리의 마을사람들과 마주쳤습니다. 그는 왜 그들이 도끼를 들고 있는지 물었습니다. 그러자 그들의 대표가 대답했습니다.

 

“그 나무를 자르려고. 우린 그게 널리 퍼져서 모든 땅을 가득 채울까봐 걱정되거든. 사람들이 열매를 따다가 집집마다 심으면, 나무들이 농지와 화단을 잠식해나갈 거고, 결국 다른 식물들까지 모조리 몰아낼 테니까.”

“하지만 나무를 농지와 화단에 심어서는 안 돼요. 나무는 다른 식물과는 용도가 달라서, 서로 분리된 장소에서 키워야 해요. 우연히라도 나무가 곡식 사이에 움트면, 크기도 전에 곧바로 뿌리뽑힐 거예요.”

 

나메조의 설명에도 도끼를 든 사람들은 소리쳤습니다.

 

“아냐, 나무가 위험한 거야!”

 

나메조는 나무를 지키기 위해서 친구들을 불러내야만 했습니다.

 

그리고나서 나메조는 집으로 돌아가서는 오두막에 특어박혔습니다. 이 무렵 어머니는 돌아가신 지 오래였고, 두 동생은 결혼한 상태였기에, 그는 혼자 살고 있었습니다. 그러나 지금 그는 홀로 있을 수조차 없었습니다. 마을의 현인들이 따라와서는 창문에 대고 이렇게 소리쳐댔기 때문입니다.

 

“나무는 좋은 생각이네만, 자네는 그걸 그릇된 방식으로 키웠어. 그러니 우리가 적합하다고 생각하신 방식대로 나무를 돌보도록 하겠네. 조만간 그게 정말로 우리한테 적합한 나무가 될 수 있도록 개선해보겠네.”

 

이에 대해 나메조는 아무런 대꾸도 하지 않았습니다. 그는 온갖 실험에 자기 인생의 상당부분을 투여하였고 또 그렇게 잘 자란 나무를 만들어내는 데 성공하였지만, 반면에 마을의 현인들은 이제야 처음으로 나무를 보고 있으면서도 그간 극복해야 했던 수많은 난관들은 완전히 무시한 채 심지어 그들이 해결하기 위해 감당해야 할 질문도 제대로 이해하지 못하고 있었기 때문입니다. 그러나 그도 현인들한테 그런 고려사항 따위는 아무것도 아니라는 사실은 잘 알았습니다. 그들과 토론하는 것은 소용이 없었습니다. 왜냐하면 그들은 자신들이 모른다는 사실조차 모르고 있었는데, 그것이야말로 깨닫는 데에 가장 힘든 조건이기 때문이었습니다. 그래서 그는 그들이 계속 떠들게 놔두고는, 예전처럼 나무를 보살폈습니다. 그는 이렇게 혼잣말을 했습니다.

 

“나무가 널리 퍼져나가서 전지역에 종류마다 증식하게 되었을 때, 많은 사람들의 점진적인 경험으로부터 나무에 대한 과학이 번성하게 되겠지. 그러면 우리는 마침내 나무를 관리하는 최선의 방법을 발견하게 될 거야. 악마의 말이 맞았어. 악마가 현인이었구나.”

 

그리고 얼마 후 다른 곳들로부터 사람들이 다양한 씨앗을 가지고 마을을 찾아왔습니다. 그들은 각자 어떻게 스스로 멋진 나무를 키워냈는지 이야기하면서 자기의 씨앗을 자랑하였고, 또 자신의 씨앗만 심으라고 마을사람들에게 권하기도 하였습니다. 그들 중 일부는 이렇게 말했습니다.

 

“여러 종류의 씨앗들을 한데 모아서 좋은 나무 한 그루를 키워봅시다.”

 

그리고는 나메조에게 그의 나무를 베어내고 씨앗을 빻아서는 그걸 섞어서 씨앗 혼합물을 만들어보자고 부탁해보았습니다. 그렇게 하면 좋은 나무 한 그루가 자라나게 될 거라면서 말이지요.

 

이처럼 그들은 웅성거리면서 자기들끼리 계속 말다툼을 했습니다. 그리고 나무 견본을 보여주고 자신의 것이 최고라고 주장하면서 마을을 돌아다녔습니다. 결국 마을사람들도 지긋지긋해져서는 또 다시 그게 누구 것이든 모든 나무를 잘라버리려고 했습니다.

 

나메조와 친구들은 이 당시 두세 그루의 큰 나무를 가지고 있었는데, 이때까지도 그들은 마을사람들의 공격을 잘 막어내고 있었습니다. 그리고 날씨가 무더울 때면 언제든지 그들은 저녁에 자신들의 나무 밑에 모여앉아서 시원하게 노닥거렸습니다. 하지만 그들은 오직 절반의 혜택만 보았는데, 그것은 마을사람들이 마을에 더 이상 나무를 심지 못하게 하는 바람에 그들은 집앞에 나무를 두지 못하고 매번 긴 거리를 걸어가서 그들의 나무를 방문해야만 했기 때문입니다.

 

그 나무들이 걸어갈 수 있는 거리에 떡하니 있었음에도, 여전히 마을사람들 다수는 이렇게 말했습니다.

 

“나무란 건 불가능해.”

 

악마는 그저 비웃을 따름이었습니다.

 

---

[ 에스페란토 원문 ]

 

Malproksime, en nekonata lando, vivis sovaĝa gento. Ili loĝis en la mezo de vasta ebenaĵo, izolata de la ekstera mondo. Unuflanken homo dek tagojn vojaĝante venus al montegaro: aliflanke staris granda lago kaj senlimaj marĉoj. Tiel oni vivadis trankvile laŭ patra kutimo, tute senzorga pri la ago kaj faro de aliaj homgentoj transmontanaj. En somero estis varmege, kaj ĉiu vintro ŝajnis pli malvarma ol la antaŭa; sed la tero estis fruktodona, ĝi donis al ili sufiĉe da greno por manĝi, kaj la riveroj kaj riveretoj plene provizis puran trinkaĵon.

 

Tiel ili vivadis ne malfeliĉe, kaj ilia vivo estis la vivo de la prapatroj, ĉar ili ne sciis kiel ĝin plibonigi. Sed mankis en ilia lando unu aĵo, kaj pro tiu ĉi manko ili multe suferis: en la tuta lando ĉeestis nenia ŝirmilo, ĉu kontraŭ la suno en somero, ĉu por forteni la vintrajn ventojn. Ĉiuflanke la tero estis plata; kaj kvankam la greno kaj ĉiuspecaj legomoj kreskis bone, arboj estis nekonataj. Eĉ la malproksima montaro staris tutnuda; kaj kiam la ventoj blovis forte el ĝiaj neĝoj, la mizeruloj tremetis pro malvarmeco, kaj ne povis eĉ en siaj dometoj komfortiĝi, ĉar la penetranta enfluo de malvarma aero ŝtele eniris ĝis la familian kamenon.

 

Nu okazis ke certa knabo, pensema preter siaj jaroj, komencis pripensi tiun ĉi mizeran staton. Li vivis kun sia vidvina patrino, kiu havis du infanetojn krom Namezo (tiel nomiĝis la knabo). Ili estis tre malriĉaj, kaj devis senĉese labori por nutri sin mem kaj la infanojn. La vidvino ne havis pli ol kvardek jarojn, sed Namezo rimarkis ke vespere, post la taga laboro, ŝi ŝajnis tute lacega, kaj kelkajn jarojn post la morto de sia edzo ŝi ekmaljuniĝis. Ofte la knabo diris al ŝi, ke ŝi devus pli ripozi, sed ĉiumatene post la nokto ŝi havis mienon tiel same lacegan kiel vespere; kaj ŝi plendis ke la trablovaj ventoj suferigis sin nokte per reŭmatismaj doloroj, kaj somere ŝi ne povis dormi pro varmeco. Tiam la knabo turnis la okulojn ekster sia hejmo kaj rigardis ĉirkaŭen. Li vidis ke ĉiuflanke estis tiel same: la geviroj frue maljuniĝis kaj multe suferis. Li pensis, "Baldaŭ estos al mi ankaŭ simile; la juneco estas mallonga kaj labora, kaj la vivo estas longa kaj ĉagrena." Fine li malgajadis.

 

Vintro forpasis, somero alvenis. Unu nokton la knabo estis kuŝanta en sia lito: li estis laboreginta en la kampoj, kaj estis tre laca, sed ju pli li penis ekdormi, des pli li obstine vekiĝadis. La tutan fajran tagon la suno estis malsupren brilinta sur la tegmenton de la dometo, tiel ke la kuŝejo nun similis fornon. Namezo pensis kaj turniĝis, returniĝis kaj repensis; la samaj pensoj, ĉiam ronde revenantaj, iĝis turmento. Fine li ekdormetis, sed la konfuzigaj pensoj, ĉiam la pensoj, ruladis eĉ en lia dormo senkompate tra lia cerbo.

 

Vintro forpasis, somero alvenis. Unu nokton la knabo estis kuŝanta en sia lito: li estis laboreginta en la kampoj, kaj estis tre laca, sed ju pli li penis ekdormi, des pli li obstine vekiĝadis. La tutan fajran tagon la suno estis malsupren brilinta sur la tegmenton de la dometo, tiel ke la kuŝejo nun similis fornon. Namezo pensis kaj turniĝis, returniĝis kaj repensis; la samaj pensoj, ĉiam ronde revenantaj, iĝis turmento. Fine li ekdormetis, sed la konfuzigaj pensoj, ĉiam la pensoj, ruladis eĉ en lia dormo senkompate tra lia cerbo.

 

Al li, tiel lukse enspiranta la freŝan aeron, alvenis fluge blanka birdo. Ĝi aperis, li ne sciis kiel, el la ĉirkaŭanta soleco, kaj metiĝis apud li sur la montan pinton. Ĝi komencis paroli, kaj en lia sonĝo tio ĉi neniel lin surprizis.

 

"Homa knabo," diris la birdo, faligante en lian manon semon el sia beko, "prenu tiun ĉi semon: metu ĝin en la teron: prizorgu ĝin, flegu ĝin, kaj flegadu ĝin. Post tempo plenigota leviĝos el tiu ĉi semo kreskaĵo tia, kian la viaj ĝis nun ne vidis. La aliaj homoj nomas ĝin arbon. Ĝi estos granda; kaj en la venontaj jaroj, se oni deve ĝin flegos, naskiĝos el ĝi arbaroj, kiuj estos ŝirmilo por la homaro, kaj por multaj aliaj celoj utilos. Sed flegi ĝin oni devos, ĉar sen homa penado nenio al homoj prosperas."

 

Namezo volis respondi, sed dum li levis la manon por rigardi la semon, estis al li kvazaŭ li turniĝis, la kapo malsupren: la monto malaperis, kaj li falis... falis... falis....

 

Tiam li estis denove veka en la forna dometo, sed li ne povis sin malhelpi, rigardi sian manon, por vidi ĉu la semo enestis. Semo neestis: kaj la pensoj rekomencis ruladi tra lia cerbo—tamen ne plu la antaŭaj turmentigaj pensoj, sed novaj esperplenaj pensoj, ĉar li kredis, pasie kredis, ke estas ja ia veraĵo en lia sonĝo.

 

Kaj nun la morgaŭa tago eklumiĝis. Li leviĝis kaj iris al sia laboro, kaj tiun ĉi tagon kaj multajn sekvantajn tagojn li laboradis kiel kutime, parolante al neniu pri la sema sonĝo.

 

Sed kiam la tempo de rikolto forpasis, li aĉetis dudektagan nutraĵon kaj donis al la patrino sian restan ŝparaĵon el la rikolta tempo (ĉar vi scias, ke en la sezono de rikolto bona laboristo gajnas pli ol alitempe), dirante ke li devos vojaĝi, kaj forestos dudek tagojn. La patrino miregis, ĉar neniam antaŭe li estis lasinta ŝin eĉ unu tagon; sed li estis bona filo, kaj ŝi kontraŭstaris lin en nenio.

 

Li forvojaĝis do, kaj post kvin tagoj li ekvidis malproksime sur la horizonto blankan nubon, kiu dum la morgaŭa tago montriĝis kiel monta pinto. Namezo salutis ĝin, kaj de tiu momento, sen ia dubo, direktis sian iron tra la ebenaĵo ĉiam al ĝi.

 

Kiam li alvenis piedon de la montoj, la deka tago jam finiĝis. Efektive li estis grave trompiĝinta pri la distanco. Neniam antaŭe li vidis monton, kaj tial, kiam li ekvidis la pinton meze de la vojaĝo, li kredis ke li ĵus alvenas, kaj marŝis pli malrapide. Tri tagojn li pensis ĉiumatene, "Mi estos hodiaŭ vespere ĉe la montpiedo; morgaŭ mi suprenrampos ĝis la pinton." Sed nun li sciis, ke li estas malfrua. Li formanĝis jam la duonon de sia provizaĵo, kaj dum la lastaj mejloj li ekvidis ke lia pinto estas parto de vasta senlima montegaro, ke ĝi ankoraŭ malproksimas kaj li tute ne tiel facile supreniros. Li kalkulis ke almenaŭ oktaga nutraĵo estos necesa por reiri hejmen de la piedo de la montaro, kaj tiom li tie enterigis por la returna vojaĝo. Sekve restis nur dutaga manĝaĵo por la suprena kaj malsuprena montiro.

 

Tre frue do li ekiris la dekunuan tagon, kaj penadis ĉiutage supren. Vespere li vidis ke li ankoraŭ havas plenan tagvojaĝon ĝis la pinton, kaj tiel li devos tre ŝpareme uzi sian restan provizaĵon. La dekdua tago estis tre doloriga. La monto fariĝis kruta; li devis rapidi; kaj li terure malsatis pro ekmankanta manĝaĵo. Malgraŭ ĉio li alvenis montpinton je la noktiĝo. La subita ekscito, kune kun la laceco kaj malsato, estis tro: en la momenta de sukceso li falis en sveno sur la teron.

 

Jen, dum li kuŝis senkonscie, aperis la duan fojon la sama vidaĵo. Birdo blanka alflugis, metis en lian manon semon, kaj diris la samajn vortojn. Denove li levis la manon, kaj denove li ŝajnis renversiĝi, kaj falis... falis... falis....

 

Rekonsciiĝinte, li trovis sin kuŝanta trankvile apud la loko mem, kie li enterigis sian returnan provizaĵon antaŭ la supreniro. Li kuŝis sur dolĉa herbo, kaj sentis sin korpe tute mallacigata, kaj granda paco regis en lia animo. Tuj kiam li malfermis la okulojn, li rigardis en sian manon, kaj tiun ĉi fojon la semo enestis.

 

Longa, labora kaj preskaŭ sennutra malsupreniro de la montpinto jam ne necesis, kaj la hejmvojaĝo trans la ebenaĵo prosperis, tiel ke Namezo staris baldaŭ ree en la patrina dometo. La vilaĝanoj kunvenis amase kaj multe demandis pri lia vojaĝo, ĉar neniu el ili estis iam tiel malproksimen foririnta de la hejmo. Namezo ĉion rakontis, kaj montris la semon kiun li devos planti. La najbaroj komence kredis, ke li volas mirigi ilin, kiel la vojaĝistoj amas fari, kaj ili ridis pri liaj rakontaĵoj. Sed, kiam ili vidis ke li estis serioza, ili ekkoleriĝis kaj volis forpreni lian semon kaj detrui ĝin. "'Arbo' estas sensencaĵo," ili diris; "ne povas ekzisti alia kreskaĵo, krom la rikoltoj kaj la legomoj kiujn ni kaj niaj patroj jam ĉiam kreskigis. Estas neeble ke io alia kresku kaj iĝu pli granda." Kaj unuj diris ke li estas vana sonĝisto, kaj aliaj ke li frenezas. Sed lia patrino kuraĝigis lin.

 

Kaj Namezo timis por sia semo, kaj pripensis kiel li povos savi ĝin de la najbaroj kiam ĝi ekkreskos. Kaj li eliris el la vilaĝo nokte, kaj plantis ĝin malproksime de ĉiuj domoj, apud rivereto en malleviĝo de la tero, kie oni ĝin ne vidos ĝis ĝi estos tre granda. Kaj komence li iris tien nur nokte; sed, ĉar li ne parolis plu pri sia semo, la vilaĝanoj forgesis la aferon, tiel ke li povis eliri el la vilaĝo vespere post sia taglaboro kiam li volis, kaj neniu zorgis pri tio, kien li iras. Sed li ne kuraĝis ĝin transplanti apud sian dometon, timante ke oni difektu ĝin aŭ ŝerce aŭ malice, kaj sekve restis por li la granda laborado iri, kiam li estis jam laca, malproksimen por flegi ĝin.

 

Jaroj forpasadis: Namezo grandiĝis, sed lia kreskaĵo ne volis grandiĝi. Multfoje li malesperis, vidante ke ĝi kvazaŭ ne kreskadis plu, aŭ ke ĝi en somero havis velkan mienon. Multajn vintrojn ĝi preskaŭ mortis per frosto. Sed li persistis, kaj ĉiuokaze li provis ian novan flegon, ĉar neniam antaŭe en la tuta lando oni kreskigis tielan plantaĵon. Iatempe li metis sterkon: tiam li subdrenis la teron, ĉirkaŭhakis la branĉetojn, aŭ ŝirmis la burĝonojn kontraŭ la ventoj. Ree, vidante ke malgraŭ ĉio la arbeto ne prosperis, li pretigis novan teraĵon kaj transplantis ĝin, antaŭe enpluginte alispecan teron. Li eksperimentis per seka, poste per malseka, subtero: unuvorte, li senĉese penadis, diversigante konstante la kondiĉojn ĝis li ĝuste trafos. Fine, kiam li jam de longe estis plenaĝa, lia deziro plenumiĝis: tie, apud la rivereto staris granda belkreska arbo.

 

En somero, kiam la folioj estis plenaj, li kondukis tien kelkajn amikojn, kaj ili ĝojis sidantaj vespere sub la freŝa ombro. En aŭtuno ili kolektis la semujojn, portis ilin en la vilaĝon, kaj penis decidigi la vilaĝanojn planti la semaron apud siaj dometoj, por havi ŝirmilon. Sed la vilaĝanoj ne volis.

 

Unu diris, "Arbo estas neebla."

Kaj Namezo respondis, "Arbo ekzistas. Venu kun mi, kaj mi vidigos vin."

Sed li diris, "Arbo estas neebla."

Ree Namezo diris, "Se vi nur tiom da peno faros, kiom necesas por eliri el la vilaĝo, mi montros al vi arbon, sub kiu miaj amikoj kaj mi ŝirmiĝas ĉiuvespere. Venu nur kaj provu se ĝi plaĉos ankaŭ al vi."

Sed li diris, "Mi ne volas eliri. Arbo estas neebla."

Alia diris, "Mi vidis vian arbon, kaj mi trovas ĝin tute senutila."

Kaj Namezo respondis, "Kial?"

Kaj li diris, "Niaj patroj ne havis arbon."

Namezo diris, "Niaj patroj suferis pro manko de ŝirmado."

Kaj li diris, "Tial mi ankaŭ suferos."

Alia diris, "Ni havas ja sufiĉe da kreskaĵoj. Niaj rikoltoj kaj legomoj provizas nutraĵon, kaj la belaj floroj ĉarmas la okulon. Alia kreskaĵo estus superflua."

Kaj Namezo respondis, "Bone. Niaj ĝisnunaj kreskaĵoj plenumas la ĉefajn bezonojn de la homaro. Manĝo kaj certa ornamo estas necesaĵoj por la homa naturo, kaj por tiuj ĉi uzoj ni havas rikoltojn kaj florojn. Sed la vivo estus pli plezura se ni estus pli bone ŝirmataj. Tiun ĉi apartan servon prezentas la arboj, kaj ni povos ĝui ĝin sen fordoni la profiton de floro kaj rikolto. Ne, plue, niaj rikoltoj, ŝirmataj de la montaj ventoj, pli facile maturiĝos: tiel ni havos pli da tempo por la plezurigaj laboroj, kaj la floroj estos ankoraŭ pli belaj."

Kaj li diris, "Tagmeze, kiam la suno brilas, mi kuŝas inter la altstaranta greno. Tiu ĉi ŝirmilo sufiĉas. Ni havas sufiĉe da kreskaĵoj. Arbo ne estas kreskaĵo; ĝi estas monstro. Iru diablon!"

 

Kaj Namezo iris al la diablo, ĉar li estis preta iri kien ajn, plivole ol daŭrigi paroli kun la vilaĝanoj.

 

Li diris, "Via diabla Moŝto, la vilaĝanoj naŭzadas min, kaj mi estas laca je mia vivo. Faru el mi kion vi volas."

Respondis la diablo, "Mi ne povas ion fari por vi, mizerulo! La vilaĝanoj estas venkintaj min; kaj mi retiras min de la aferoj. Neniam, eĉ en miaj plej eltrovemaj tagoj, mi elpensis tiel mortigan turmenton por progresema homo, kiel sukcesi en la produkto de profitiga uzilo, kaj tiam devi penadi, por igi siajn kunulojn alpreni ĝin. Reiru al la vilaĝanoj kaj donu al ili miajn respektplenajn komplimentojn."

 

Pezakore, Namezo reiris hejmen, kaj envoje li renkontis vilaĝanaron portantan hakilojn. Li demandis kial ili portas hakilojn.

 

"Por dehaki la arbon," respondis la grupestro; "ni timas ke ĝi etendiĝos sur la tutan landon. Se oni prenos la fruktetojn kaj plantos ilin apud sia loĝejo, la arboj entrudos sin en la kampojn kaj en la florbedojn, kaj elpuŝos la aliajn kreskaĵojn."

"Sed vi tute ne devos planti la arbojn en la kampoj kaj florbedoj," diris Namezo. La arboj havas utilon diferencan de la aliaj kreskaĵoj kaj oni plantos ilin en aparta loko. Se okaze arbo altrudos sin inter la rikoltojn, oni elradikos ĝin tuj, antaŭ ol ĝi grandiĝos."

"Ne, arbo estas danĝera," kriis la hakilistoj; kaj Namezo devis alvoki siajn amikojn por defendi la arbon.

 

Poste Namezo iris hejmen kaj enfermis sin en sia dometo. Lia patrino estis jam de longe morta, kaj la gefratoj jam edziĝis, kaj li vivadis sole. Sed li nun ne povis eĉ resti sola. Venis la saĝuloj de la vilaĝo, kaj ili kriadis tra la fenestro, "Arbo estas bona ideo, sed vi kreskigis vian arbon malprave. Lasu nin do flegi ĝin laŭ nia bontrovo, kaj ni baldaŭ plibonigos ĝin, tiel ke ĝi estos vere alpreninda arbo."

 

Kaj al ili Namezo respondis nenion. Li sciis ke li estis doninta grandan parton de sia vivo por eksperimenti kaj estis produktinta belkreskan arbon, dum la lertuloj nun estis vidantaj arbon je la unua fojo, kaj tute malsciis la malfacilecojn kiujn oni devas venki, kaj eĉ ne komprenis la demandon kiun ili entreprenis solvi. Sed li sciis ankaŭ ke tiela konsidero estas por lertuloj malpli ol nenio. Estis malutile argumenti kun ili, ĉar ili ne sciis ke ili ne scias, kaj tio ĉi estas plej malfacila lerni. Tial li lasis ilin paroladi, kaj flegis sian arbon kiel antaŭe. "Ĉar," li diris al si mem, "kiam la arbo estos disvastiĝinta kaj multobliĝinta laŭspece tra la lando, per la grada sperto de multaj homoj fariĝos arba scienco, kaj tial ni fine ellernos la plej bonan flegmanieron." Ankaŭ li pensis, "la diablo estis prava: la diablo estas lertulo."

 

Iom poste alvenis en la vilaĝon homoj el aliaj lokoj, kunportantaj diversajn semojn. Ĉiu el ili laŭdis sian propran semon, dirante ke li estas kreskiginta belan arbon el tia semo, kaj postulante ke la vilaĝanoj plantu nur liajn semojn. Tiam iuj diris, "Ni metu ĉiujn la diversajn semojn kunen, kaj ni kreskigu el ili unu bonan arbon." Kaj tiuj ĉi petis Namezon ke li neniigu sian arbon kaj pistu ĝiajn semojn kaj almiksu ilin en la kunmetatan semaĵon, por ke unu bona arbo elkresku.

 

Tiel ili babiladis kaj bataladis inter si; kaj ili ĉirkaŭ iradis en la vilaĝo, montrante modelojn de siaj arboj kaj pruvante, ĉiu ke la sia estas la plej bona. Kaj fine la vilaĝanoj enuiĝis kaj denove volis dehaki ĉiun kaj ĉies arbon.

 

Sed Namezo kaj liaj amikoj havis jam du aŭ tri grandajn arbojn, kaj ĝis nun prosperis al ili defendi ilin kontraŭ la atakoj de la vilaĝanoj. Kaj ĉiam, kiam la vetero estas varmega, ili sidas sub la arboj vespere kaj ĝuas la freŝecon. Tamen ili havas nur duonan profiton el ili, ĉar la vilaĝanoj malpermesas planti ian arbon en la vilaĝo, kaj tial la arbanoj devas ĉiufoje marŝi malproksimen kaj aparte viziti siajn arbojn, anstataŭ havi ilin apud siaj pordoj.

 

Kaj la plej granda parto de la vilaĝanoj, malgraŭ ke oni povas facile piediri al la arboj, diras ankoraŭ, "Arbo estas neebla."
Kaj la diablo ridas.

 

 

# 출전 : International Language - Past, Present & Future (1907)